Parafia| Diecezja | Miasto | Położenie | Gmina Tuliszków |Tuliszków z lotu ptaka |

Menu główne
Strona główna
Patron parafii
Duszpasterze
Nabożeństwa
Rok liturgiczny
Cmentarz

Informator
Aktualności
Multimedia
Służba Liturgiczna
Chór
Archiwum
Katalog stron
historia parafii i kościoła

Po zawarciu konkordatu między Stolicą Apostolską a Polską (1925 r.) nastąpił nowy podział diecezji. Tuliszków pozostał w tej samej diecezji, która obecnie nosi nazwę włocławskiej. Trudno dać jednoznaczną odpowiedź, kiedy został wybudowany pierwszy kościół w Tuliszkowie i kto był jego fundatorem. Prawdopodobnie już na początku XII w. powstał tu drewniany kościół. To przypuszczenie zdaje się potwierdzać znaleziony w r. 1876 w odrzwiach starej zakrystii kamień, na którym był wykuty wypukłymi liczbami arabskimi rok 1118. Kamień ten mógł być wmurowany w połowie XV w. przy budowie nowego kościoła (obecnie nieznany).
O tym pierwszym, drewnianym, kościele wiemy, że przy nim w 1411 r. Jan (Janusz) z Tuliszkowa, kasztelan kaliski, uposażył altarię Najświętszej Maryi Panny i na utrzymanie jednego księdza stałego, zwanego mansjonarzem, przeznaczył dziesięcinę ze wsi Czartki pod Kaliszem oraz 4 marki ówczesnej monety czynszu od mieszkańców Tuliszkowa. Fundacja ta została zatwierdzona przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Mikołaja Kurowskiego pismem wydanym w Żninie w piątek po uroczystości Bożego Ciała. Oryginalny dokument na pergaminie z pieczęcią wyciśniętą na wosku znajdował się w aktach kościelnych parafii Tuliszków jeszcze w 1900 r. (zaginął w czasie II wojny światowej).
W 1450 r. na miejscu starego drewnianego kościoła został wzniesiony nowy, murowany, w formie dawnego. Taką datę przyjmujeHerbarz polski Kaspra Niesieckiego. Według nich fundatorem kościoła był Mikołaj z Kalinowy Zaremba, kasztelan łęczycki, starosta kruszwicki. Trudno jednak przyjąć tę hipotezę, ponieważ Mikołaj z Kalinowy nie był dziedzicem Tuliszkowa. W czasie, gdy budowany był kościół murowany, Tuliszków był w posiadaniu Janusza z Tuliszkowa, syna wspomnianego Jana (Janusza) z Tuliszkowa, kasztelana kaliskiego. Należy przypuszczać, że to właśnie on zbudował kościół w Tuliszkowie. Potwierdził on też i powiększył uposażenie proboszczów tuliszkowskich – zapisał im łąkę we wsi Wróblina, a także place wokół kościoła na pobudowanie domów dla wikariuszy i mansjonarzy. Potwierdza to również testament pisarza kaliskiego Janusza Tuliszkowskiego herbu Dryja z 1460 r. Do przyjęcia jest również hipoteza, że budowę kościoła rozpoczął Jan z Tuliszkowa, kasztelan kaliski, a dokończył jego syn Janusz.
Na początku XVII w. (wspomina o tym wizytacja z 1608 r.) kościół został powiększony i odrestaurowany. Rocznicę jego poświęcenia obchodzono w I niedzielę po dniu św. Franciszka (4 X). Przy kościele od strony zachodniej była murowana dzwonnica (z trzema dzwonami), która w 1789 r. została rozebrana. Na jej miejsce wystawiono dzwonnicę drewnianą, którą z powodu zawalenia rozebrano w 1826 r. W tym też roku zamiast wieży podczas remontu dachu pobudowano sygnaturkę, która przetrwała do 1875 r. Dzwony zaś umieszczono w drewnianej dzwonnicy wystawionej obok kościoła od strony wschodniej, którą rozebrano w 1874 r.
Za czasów proboszczowania w Tuliszkowie ks. Maksymiliana Ostrzyckiego w latach 1874-1877 dokonano rozbudowy kościoła: dobudowano prezbiterium z zakrystią po jednej, a skarbcem po drugiej stronie, a także dwie kaplice, po bokach nawy, tworzące nawę poprzeczną. Po tej przebudowie kościół przybrał kształt krzyża łacińskiego. W 1877 roku wybudowano też okazałe schody z rynku na cmentarz przykościelny (zostały one przebudowane w latach 2009/10 przez ks. Stanisława Nowaka). \ Dopełnieniem tej wielkiej i gruntownej restauracji kościoła było wybudowanie nowej wieży (1884-1888). Wieża, wysoka na 36 metrów, stylem dostosowana jest do kościoła. W 1886 r. zawieszono w niej trzy dzwony, przelane z dawniejszych popękanych i wyszczerbionych. Szczyt wieży wieńczy żelazny krzyż, osadzony w miedzianej i pozłoconej kopule, w której 11 VIII 1886 r. umieszczono następujące przedmioty: 1) historię kościoła i parafii, 2) spis imienny wszystkich parafian z 1886 roku, 3) rubrycelę z 1885 roku, 4) miedziane i srebrne monety, 5) relikwie męczenników: Klemensa i Koronata, 6) medal 500. rocznicy obecności obrazu Matki Boskiej na Jasnej Górze, 7) medal na pamiątkę 200. rocznicy zwycięstwa pod Wiedniem, 8) 74 egzemplarze pism polskich wychodzących w kraju i za granicą.

Oglądający kościół tuliszkowski po tych przebudowach korespondent „Słowa” w 1896 r. napisał między innymi: „Oko wjeżdżającego w te okolice przykuwa na samym wstępie piękny kościół, zbudowany w kształcie krzyża, z prawdziwie niebotyczną wieżą w stylu Odrodzenia, stojący w środku osady, na górze otoczonej zielonością drzew i krzewów, a widoczny już w oddaleniu kilka wiorst naokoło. Wiosną szczególnie, gdy bzy, jaśminy i akacje rosnące na zboczu góry zakwitną, a kościół wyłania się jak gdyby z olbrzymiego bukietu, widok prawdziwie cudny. Doskonała budowa świątyni z wyborowego materiału, o czym miałem sposobność bliżej się przekonać, każe się spodziewać, że przetrwa wieki i świadczyć będzie o głębokiej wierze i chętnej ofiarności maluczkich, bo z ich to głównie drobnych datków, nieuciążliwych, bo trwających lat 10 przeszło, powstał radujący dziś ich serca dom Pana nad pany. Świadczyć on będzie również o godnej naśladowania, pracowitej a niestrudzonej działalności miejscowego proboszcza, ks. kanonika Ostrzyckiego, i staraniach jego, aby grosz wdowi, składany w poczuciu idealniejszej strony życia, nie szedł na marne, ale budował pomnik trwały, skąd pokolenia na wiele wieków czerpać będą światło wiary i moralny drogowskaz życiowy. Po ostatecznemu ukończeniu wieży w ostatnim czasie został na niej umieszczony wyborny zegar ze znanej fabryki Winklera we Wrocławiu, sprawiony kosztem proboszcza i ofiarowany parafianom na pamiątkę 30-letniej pracy kapłańskiej w tutejszej parafii”.
Wewnątrz kościoła w 1891 r. umieszczono ozdobną chrzcielnicę, wykutą z kamienia szydłowieckiego, ufundowaną przez hr. Jadwigę Wodzicką. Na chrzcielnicy widnieje napis: „Qui crediderit et baptisatus fuerit salvus erit” (Kto uwierzy i ochrzci się, ten będzie zbawiony); pod spodem znajduje się herb fundatorki - Jelita i herb jej męża - Leliwa oraz napis: „Constructum sumptu Sophiae-Hedvigis de Com. Zamoyskich Com. Wodzicka Hered. Tuliscov. an. 1890” (Ufundowała Zofia-Jadwiga hr. Wodzicka z hr. Zamojskich, dziedziczka Tuliszkowa w 1890 r.). Po całkowitym zakończeniu przebudowy, kościół został konsekrowany podczas wizytacji kanonicznej parafii, 21 VIII 1901 r., przez biskupa Henryka Kossowskiego, ówczesnego sufragana diecezji kujawsko-kaliskiej.
Następny proboszcz, ks. Stanisław Skulski, w 1903 roku ufundował nowe organy, zbudowane przez firmę „Bracia Blomberg” z Warszawy. W czasie I wojny światowej Niemcy zabrali dwa dzwony, pozostawiając jeden najmniejszy, ufundowany przez ks. Maksymiliana Ostrzyckiego w 1886 roku, a poświęcony Matce Bożej. W 1928 roku ufundowano trzy nowe dzwony (istnieją do dziś). Najmniejszy poświęcony jest św. Józefowi z Dzieciątkiem Jezus. Jest na nim napis: „Święty Józefie, módl się za nami. Rok Pański 1928”. Drugi jest pod wezwaniem św. Floriana z napisem: „Święty Florianie, módl się za nami. Rok Pański 1928”. Na trzecim, największym, jest wizerunek św. Izydora i napis: „Święty Izydorze, módl się za nami”. Na największym dzwonie umieszczono znak firmy: „Z odlewni braci Felczyńskich w Przemyślu” oraz dedykację: „Dzwony te ulane po wojnie światowej, w miejsce zabranych przez Niemców, kiedy Kościołem katolickim rządził ojciec św. Pius XI, Prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej był Ig. Mościcki, biskupem włocławskim ksiądz biskup Władysław Krynicki, a administratorem parafii Tuliszków ks. Ig. Bronszewski. - Fundowane z dobrowolnych składek parafian tuliszkowskich. Rok Pański 1928”.
Podczas II wojny światowej kościół został zamieniony na spichlerz i częściowo zniszczony (zdewastowane wnętrze, niektóre urządzenia, stopnie ołtarzowe, ławki). Zaginęła pozłacana monstrancja z brązu, 36 lichtarzy, srebrny krzyż procesyjny, ornaty, komże, alby, baldachim. Zniszczono krzyż misyjny z 1923 r., kapliczki, figury i krzyże przydrożne w Tuliszkowie, Ogorzelczynie, Tarnowej, Kiszewach, Sarbicku, Kępinie, Nowym Świecie, Wielopolach, Krępie. Na cmentarzu zburzono krzyż na cześć żołnierzy, którzy zginęli w powstaniach i poprzednich wojnach. Zawieszono działalność wszystkich Stowarzyszeń Katolickich (Żywy Różaniec, Stowarzyszenie Młodzieży, Stowarzyszenie Mężów i Niewiast, Apostolstwo Modlitwy, Krucjata Eucharystyczna, Chór parafialny, Trzeci Zakon św. Franciszka, Stowarzyszenia: św. Anny, Józefa, Antoniego, Wincentego a Paulo). Kościół był czynny z ograniczeniami do 26 VIII 1940 r. Kapłana nie było od 30 X 1941 r. Jak podaje wspomniana relacja proboszcza tuliszkowskiego z 20 II 1947 r., parafia Tuliszków poniosła straty na około 40.000 zł przedwojennych (przedwojenny 1 zł to dzisiaj 10 zł). Po zakończeniu II wojny światowej stopniowo uporządkowano kościół i przywrócono go do służby Bożej oraz zorganizowano normalne funkcjonowanie parafii. W miarę możności dokonywano najpotrzebniejszych prac remontowych w budynkach parafialnych. W 1958 r. przeprowadzono remont dachu na kaplicach, organistówce, plebani i sali parafialnej, w 1959 r. wykonano polichromię nawy głównej kościoła parafialnego.
W 1978 r. ks. Walerian Rędzia zmienił pokrycie dachu z dachówki na blachę miedzianą. Jego też staraniem w latach 1983-1984 na terenie parafii zostały wybudowane dwie kaplice filialne: w Tarnowej p.w. Dobrego Pasterza i we Wróblinie p.w. św. Józefa (poświęcone przez biskupa włocławskiego Jana Zarębę). Wiele prac w parafii i w kościele wykonano w ostatnich 20 latach, staraniem obecnego proboszcza, ks. Stanisława Nowaka. Z ważniejszych prac przeprowadzonych w tym czasie należy wymienić m.in.: w 1997 r. wymienienie posadzki w prezbiterium na marmurową, ufundowanie nowego marmurowego ołtarza oraz wymienienie posadzki w zakrystii i dawnym skarbcu (przerobionym na zakrystię dla ministrantów); wybudowanie nowej plebanii (w latach 2000-2001); wykonanie nowej polichromii w kościele (2011-2014); sprawienie trzech nowych witraży; przeprowadzenie konserwacji większości zabytków znajdujących się w kościele; nowe zagospodarowanie całego placu przykościelnego. Niektóre ze zrealizowanych inwestycji zostały podjęte dla upamiętnienia obchodzonych ważniejszych uroczystości parafialnych i rocznic. W tym czasie obchodzono uroczyście dwie rocznice związane z kościołem parafialnym: w 2000 r. 550-lecie jego istnienia, a w 2010 r. - 560-lecie (ta ostatnia rocznica upamiętniona została m.in. wybiciem pamiątkowego medalu). W 2012 r. został poświęcony pomnik powstańców 1863 r., usytuowany przy miejscowej szkole, będący wspólnym dziełem parafii i Urzędu Miasta Tuliszków. Na tablicy pomnika umieszczony jest napis: „Bojownikom bohaterskich walk 1863/64 na chwałę. O jak słodko i zaszczytnie jest umrzeć za Ojczyznę”.
Powstała nowa melodia hymnu do istniejącego już tekstu o św. Wicie, napisana przez profesora Szkoły Muzycznej we Włocławku, Mieczysława Antkowskiego oraz tego samego kompozytora pieśń ku czci Matki Bożej Różańcowej do tekstu A. Janczewskiego i ks. S. Jankowskiego.
Przeprowadzone inwestycje i obchodzone uroczystości stały się okazją do goszczenia w parafii biskupa ordynariusza włocławskiego Wiesława Alojzego Meringa, a także biskupów pomocniczych: Romana Andrzejewskiego, Czesława Lewandowskiego i Stanisława Gębickiego oraz biskupa seniora Bronisława Dembowskiego
Obecny Kościół i jego otoczenie.
Obecny kościół (pochodzący z 1450 r., przebudowany w 1780 r., rozbudowany w latach 1774-1777) jest budowlą murowaną z cegły (obecnie mury świątyni zostały wyremontowane na początku XXI wieku), w zrębie gotycką, w bryle pseudobarokową, jednonawową, z prezbiterium zamkniętym absydą i dwoma pomieszczeniami po bokach, obecnie przeznaczonymi na zakrystie, oraz transeptem, w którym mieszczą się dwie kaplice. W fasadzie zachodniej trzykondygnacyjna wieża (zbudowana w latach 1884-1886), a po bokach wejścia głównego dwie figury Apostołów: po lewej stronie św. Piotra, a po prawej św. Pawła. Elewacja kościoła, wraz w wieżą, otynkowana, restaurowana w latach 2015-2016. Dach pokryty blachą miedzianą w 1979 r. W nawie strop, w dawnym prezbiterium sklepienie kopulaste, w dobudowanych częściach sklepienia łukowe. Skromny architektoniczny wystrój ścian w postaci pilastrów. Chór muzyczny wsparty na trzech arkadach, z 1780 r. Okazałe schody prowadzące do kościoła zostały przebudowane w 2010 r. i położono na nich nowe płyty granitowe.
Nowa polichromia kościoła, wykonana w latach 2011-2014 (poświęcona 6 X 2014 r. przez bpa Wiesława Alojzego Meringa), przedstawia głównie sceny z życia Pana Jezusa i Jego Matki, zawarte w tajemnicach różańcowych, a także postacie świętych oraz aniołów.
Na ścianach prezbiterium widnieją postacie Ewangelistów: na północnej (św. Mateusz i św. Marek), na południowej (św. Łukasz i św. Jan); z prawej strony ołtarza głównego - św. Jan Paweł II, z lewej - bł. ks. Jerzy Popiełuszko; na sklepieniu różańcowe tajemnice światła (chrzest w Jordanie, cud w Kanie Galilejskiej, głoszenie nauk o królestwie Bożym, przemienienie na Górze Tabor). W na filarach między prezbiterium a nawą główną, od strony prezbiterium widnieje Archanioł Michał ze sztandarem, na którym jest wizerunek Matki Bożej z Guadalupe, oraz Archanioł Gabriel. Natomiast od strony nawy: św. Faustyna Kowalska, św. Maksymilian Kolbe, a naprzeciwko: św. Stanisław Biskup, św. Wojciech; na sklepieniu transeptu zaś: wizerunki czterech aniołów. Na sklepieniu nawy głównej namalowano ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny, a na ścianach bocznych: Pan Jezus wśród dzieci, z motywem świątyni parafialnej; wręczenie kluczy św. Piotrowi; Pan Jezus rozsyłający Apostołów z misją nauczania wszystkich narodów. Na sklepieniu nad chórem namalowany jest wizerunek patronki muzyki kościelnej - św. Cecylii. W kaplicy Matki Bożej umieszczone są tajemnice radosne różańca (zwiastowanie Najświętszej Maryi Panny z motywem świątyni parafialnej, nawiedzenie św. Elżbiety, narodzenie Pana Jezusa, ofiarowanie Pana Jezusa, znalezienie Pana Jezusa w świątyni) oraz na ścianie zachodniej muzykujące anioły.
W kaplicy św. Józefa: tajemnice bolesne różańca (modlitwa Jezusa w Ogrójcu, biczowanie, cierniem ukoronowanie, droga krzyżowa, ukrzyżowanie Pana Jezusa), a także na ścianie zachodniej wizerunki aniołów z kadzielnicami.
Całą malaturę kościoła zaprojektował i wykonał Paweł Domaszewicz, artysta-malarz z Gdyni. Ma on w swoim dorobku artystycznym m.in. szereg realizacji z zakresu monumentalnego malarstwa ściennego dla Uniwersytetu Gdańskiego, Akademii Marynarki Wojennej, realizacje malarskie do Ołtarza Papieskiego (Sopot 1999 r.); w ostatnich latach zrealizował cykl obrazów sztalugowych oraz wielkoformatowych fresków do Bazyliki Najświętszej Maryi Panny w Licheniu, realizacje ścienne w gmachu Filharmonii Bałtyckiej oraz szereg realizacji z zakresu sztuki sakralnej. Otwory okienne zdobi jedenaście witraży, wytworzonych w pracowniach toruńskich; osiem z nich zostało wykonanych w latach 1995-1996 przez Władysława Kozioła, a trzy w ostatnich latach przez Daniela Czubę. Witraże w prezbiterium przedstawiają: Matkę Bożą Różańcową (na szczycie, wykonany w 2011 r.), proboszcza tuliszkowskiego ks. Teodora Rogozińskiego (po prawej stronie), bł. bpa Michała Kozala (po lewej); w kaplicach: Matkę Bożą Częstochowską (po prawej, wykonany w 2012 r.), św. Wita z herbami: biskupa włocławskiego Wiesława Meringa oraz miasta Tuliszkowa (po lewej, w kaplicy św. Józefa, wykonany w 2013 r.); w nawie po prawej stronie: przekazanie różańca św. Dominikowi, Matkę Bożą z Lourdes i Matkę Bożą Fatimską; po lewej stronie: św. Jana Pawła II, Matkę Bożą Licheńską i sługę Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego.
W kościele znajduje się pięć ołtarzy, wśród nich zabytkowe, pochodzące z XVIII wieku.
W ołtarzu głównym w centrum znajduje się obraz Matki Boskiej Różańcowej z Dzieciątkiem Jezus, z XVIII w., w srebrnej sukience rokokowej, z pozłacanymi koronami zdobionymi sztucznymi kamieniami. Znajdujący się na zasuwie obraz św. Wita został namalowany w 1896 r. (restaurowany na pocz. XXI w.). U góry umieszczony był obraz św. Stanisława Biskupa (po odrestaurowaniu na pocz. XXI w. został umieszczony na plebanii), a obecnie obraz Serca Pana Jezusa. Poza tym w ołtarzu tym znajdują się figury św. Jana Nepomucena i św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus. W dwóch bocznych ołtarzach nawy umieszczone są cztery barokowe figury Ewangelistów (po dwie w każdym, u góry). W ołtarzu od południowej strony w centrum znajduje się obraz Anioła Stróża (restaurowany na początku XXI w.), u góry św. Rocha, a na dole po bokach dwie figury: św. Piotra i św. Stanisława Biskupa; natomiast w ołtarzu od północnej strony w centrum umieszczony jest obraz Jezusa Miłosiernego (ufundowany w 2014 r.), u góry - św. Wawrzyńca, a na dole po bokach figury św. Pawła i św. Wojciecha.
W ołtarzu kaplicy południowej, p.w. Matki Bożej Częstochowskiej, znajdują się obrazy: Matki Bożej Częstochowskiej, u góry - obraz św. Teresy oraz figury św. Antoniego z Dzieciątkiem Jezus i św. Joachima; w kaplicy północnej, p.w. św. Józefa: rzeźbiony w drewnie wizerunek Chrystusa na krzyżu i obraz św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus, a góry – obraz św. Barbary. Do zabytkowego wyposażenia kościoła należy chrzcielnica z kamienia szydłowieckiego z 1890 r. (restaurowana w 2000 r.), a także ambona z przełomu XIX i XX wieku (odnowiona w 2015 r.). Z tego samego czasu pochodzą dwa konfesjonały (umieszczone w murach nawy kościoła) oraz stalle (restaurowane w latach 2013-2015) w prezbiterium, z nowymi, namalowanymi przez Pawła Domaszewicza, obrazami świętych: po prawej stronie - św. Jadwigi, św. Kazimierza Królewicza, św. Kingi, św. Stanisława Kostki, sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego, św. brata Alberta Chmielowskiego, bł. Karoliny Kózkówny, św. Jacka, bł. ks. Edwarda Grzymały (kapłana diecezji włocławskiej z grona męczenników II wojny światowej), po lewej stronie - św. Marcina, św. ojca Pio, św. Karola Boromeusza, św. Jana Marii Vianneya, św. Krzysztofa, bł. Matki Teresy z Kalkuty, św. Marii Gorettii, św. Joanny Beretty Molla, św. Floriana. Na chórze znajdują się organy z roku 1903 (restaurowane w 1987 i 2000 r.). Powyższe wyposażenie kościoła uzupełniają: nowy soborowy ołtarz marmurowy, konsekrowany w 1997 r.; stacje Drogi krzyżowej ufundowane w 2000 r.; konfesjonały i ławki wykonane w 1977 r. Należy odnotować także inne zabytkowe rzeźby. Przede wszystkim dwie późnogotyckie rzeźby: Chrystusa Zmartwychwstałego (noszona w procesji rezurekcyjnej) oraz Matki Bożej z Dzieciątkiem na półksiężycu, z XV/XVI w., która została przekazana jako depozyt do Muzeum Diecezjalnego we Włocławku. Krucyfiks z początku XVII w., uszkodzony (bez rąk i nóg) umieszczony jest w kruchcie przy wejściu głównym. W nawie późnorenesansowe podwójne epitafium kamienne rzeźbione z klęczącymi postaciami pod krzyżem - Mikołaja Zaremby i Jana Krotowskiego z Krotoszyna, z roku 1597 (odrestaurowane w 1998 r.).
Z zabytkowych argentariów (odrestaurowanych w 2010 r.) należy zauważyć: monstrancję z 1781 r., relikwiarz św. Wita, puszkę barokową z ok. XVII w., kielich barokowy z 1762 r. i pacyfikał z 1852 r. Ponadto w 2010 r. ufundowano jeszcze jeden nowy kielich. W kościele parafialnym znajdują się relikwie: Krzyża Świętego (1852) – autentyczne relikwie otrzymane od Stolicy Apostolskiej (Liber visitationum…, s. 9-10); św. Wita (brak potwierdzenia autentyczności), bł. Karoliny Kózkówny (2015); św. Jana Pawła II, będącego honorowym obywatelem Gminy i Miasta Tuliszków (zostały przekazane 8 V 2012 r. przez bpa Wiesława Meringa); św. Faustyny Kowalskiej (2016).
Wewnątrz kościoła znajduje się siedem tablic upamiętniających: 1) konsekrację kościoła po rozbudowie w 1901 r.; 2) ks. Maksymiliana Ostrzyckiego, proboszcza tuliszkowskiego w latach 1866-1902, 3) ks. Jana Grabarczyka (1891-1942), proboszcza tuliszkowskiego zamordowanego przez Niemców w Dachau w 1942 r. 4) pobyt prymasa Polski kard. Stefana Wyszyńskiego w Tuliszkowie 9 VIII 1950 r., 5) 25. rocznicę pontyfikatu Jana Pawła II (2003), 6) poświęcenie nowej polichromii z 2014 r., 7) proboszczów pracujących w parafii w XX wieku (w kruchcie kościoła). Na zewnętrznej stronie absydy znajduje się tablica marmurowa poświęcona pamięci pomordowanych w czasie II wojny światowej (wmurowana 21 XI 1947). Na placu przykościelnym znajduje się grota Matki Bożej z kamieni, wzniesiona w 2000 r. jako wotum za opiekę nad wspólnotą parafialną oraz upamiętnienie 550-lecia istnienia świątyni parafialnej; stacje drogi różańcowej z fundacji mieszkańców Tuliszkowa (z 2006 r.), tablica z 2013 r. upamiętniająca ofiary katastrofy pod Smoleńskiem w 2010 r. (umieszczona na dużym kamieniu) oraz figura bł. Karoliny Kózkówny. Pomnik ku czci Jana Pawła II usytuowany jest przed wejściem na wzgórze kościelne. Na placu przykościelnym znajduje się także parking, zorganizowany staraniem parafii w 2000 r. Stara plebania pochodzi z ok. 1816 r., późnoklasycystyczna. Murowana, tynkowana. Parterowa, podpiwniczona, na planie litery L. Budynek frontowy pięcioosiowy, boniowany (dekoracyjne opracowanie krawędzi oraz lica w postaci ciosu kamieni), z wejściem na osi ujętym w dwie kolumny; gzyms wieńczący z ząbkowaniem. Dach naczółkowy. Obecnie w bardzo złym stanie, nieużywana. Nowa plebania została wybudowana w latach 2000-2001.
Na terenie parafii są dwie kaplice filialne: w Tarnowej pw. Dobrego Pasterza i we Wróblinie pw. św. Józefa, wybudowane w latach 1982-1983. Są również dwie zabytkowe przydrożne kapliczki w Kiszewach z 1916 r. oraz w Tarnowej z 1917 r. (odnowiona w 1997 r.). Poza tym w końcu XX wieku została odbudowana (1997 r.) druga kapliczka w Tarnowej, poświęconą Matce Bożej Licheńskiej i św. Florianowi (poprzednia pochodziła z 1946 r., a postawiona została jako wotum za zakończenie II wojny światowej); wybudowano kapliczkę ku czci św. Józefa w Sarbicku, a przy wikariatce w Tuliszkowie pobudowano kapliczkę ku czci Matki Bożej Królowej Apostołów. W Kępinie znajduje się „Golgota” zbudowana z kamieni w 1999 r.
© 2000 - 2017 parafia św. Wita w Tuliszkowie